Limburgse Reconversie Maatschappij – Oprichting

Oprichting van de Limburgse Reconversie Maatschappij.

Bij de naweeën van de sluiting is er met (veel) geld gemorst. En inderdaad, daar is niks van terecht gekomen bij de mijnwerkers die er in eerst instantie recht op hadden (van de enveloppe van 28 Miljard Bef is er dan ook maar 7 miljard Bef voor de sociale enveloppe gebruikt). De blinkende “knikkers” van Thyl Gheyselinck hadden blijkbaar zo een grote aantrekkingskracht dat de rede niet meer gevolgd werd.

En nog steeds zijn er die het “verdeel en heers”- stramien waarbij Oost en West afzonderlijk aangepakt kon worden, aanhangen. En dan verwijten spuien op diegenen die uiteindelijk het heft in handen moesten nemen, namelijk de werkleiders van Beringen en Zolder, samen met hun opzichters.

Van in 1986 zagen wij met lede ogen hoe het strijdsyndicalisme van bepaalde “syndicale délégués” niks anders deed dan mensen tegen elkaar opzetten, vergeefs wekenlang staken, beletten dat wij het woord namen (ja, in tegenstelling wat menigeen denkt waren wij op cruciale momenten in het oosten maar onze strategie werd weggehoond) en met knokploegen mensen (ook van ons) in elkaar slaan die het goed voor hadden met de mijnwerkers.

Wij zijn dat NIET vergeten, wij hebben toen ook duidelijk gezegd dat dat niet de weg naar een goed resultaat was. Diegenen die naar ons geluisterd hebben, en een keuze maakten om naar het Westen, naar ons, over te komen, zullen getuigen dat wij hen met open armen verwelkomden. Diegene die de keuze maakte om dat niet te doen, kunnen nu enkel “hadden we maar…) zeggen en best op hun woorden letten. Achteraf over alles en nog wat gif spuien is heel goedkoop en gemakkelijk. Bekennen dat ze zelf een fout van formaat gemaakt hebben, is blijkbaar veel moeilijker. Voor ons blijft een mijnwerker een mijnwerker, iemand waarvoor wij de handschoen opnemen. Elke mijnwerker verdient ook ons respect, oost of west, of hij voor de knikkers koos of niet, wij veroordelen niet en begrijpen de frustratie en hopen dat we na zo vele jaren die door anderen opgelegde verdeeldheid kunnen afschudden.

Maar ook al in 1993 hadden wij door dat als wij niets deden, de centen die over gebleven waren van de sluiting, zouden verdwijnen. Wij allemaal, en onze provincie Limburg, zouden hier de dupe van gaan worden. We maakten ons geen illusies. De enige manier om deze gelden ten voordele van Limburg en haar inwoners (waaronder vele werkloze ex-mijnwerkers) te laten gebruiken, was om mee te werken aan nieuwe structuren. Structuren, uitgetekend door de Werkleiders van Beringen en Zolder! Deze nieuwe structuren resulteerden in de geboorte van de LRM. Het startkapitaal waarover de LRM kon beschikken en de uitstekende beheerders die aangeduid werden om deze taak uit te voeren kunnen een schitterend resultaat voorleggen. Die cijfers hebben we al gepubliceerd en kon je ook nalezen in de pers. Daar zijn we ook fier op en dat kan men ons niet afpakken…

 

Aansluitend enkele documenten die de structuren en geldstromen mbt de LRM verduidelijken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.